Het was maandagochtend en mijn Braziliaanse taxichauffeur Marco (pessoa de confianca – een persoon die je kunt vertrouwen), stond voor mij klaar op het vliegveld. Het was al lekker warm en ik had de stad gemist na een studieweek in Oregon. Via een route langs het strand van Barra werd ik weer bij de familie afgezet. Onderweg haalde Marco nog even keelpastilles voor mijn vervelende hoest bij de apotheek. Wat een service! Na een heerlijke lunch en frisse douche schoot ik weer in mijn vrijwilligersuniform. Tijd om naar het Paralympisch dorp te gaan en te zien bij welke delegatie ik zou worden ingedeeld!

dsc_3250Het vaste ritueel van inchecken, door de beveiligingspoortjes, lunchbonnetje ophalen en melden bij het NOC/NPC center werd weer herhaald. Ik bleek nog niet aan een delegatie gekoppeld te zijn. Er was echter een schrijnend tekort aan assistenten. Het minimum van 3 vrijwilligers per delegatie werd bij lange na niet gehaald. Er was een lange lijst met delegaties, het aantal assistenten en het antwoord op de vraag of ze meer assistenten nodig hadden. We liepen de lijst na en na kort overleg werd besloten dat ik voor Sri Lanka aan de slag kon gaan. Een werkende telefoon werd uit de stapel geplukt en ik kreeg de nummers van de andere vrijwilligers en de Chef de Mission op een briefje mee. Eerst maar eens de telefoon opladen en de eerste contacten leggen!

Sri Lanka

De volgende ochtend kon ik direct op tijd beginnen! Ik werd verwacht in het kantoor van de delegatie die in een van de appartementen opgesteld was. De sympathieke Chef de Mission en brigadier in het Sri Lankaans leger Rajeeva Wickramasinghe heet mij welkom in het team. Sri Lanka is een kleine delegatie met 9 atleten waarvan 1 vrouw en 8 mannen. Daaromheen zijn nog een paar mensen mee zoals een team manager en coaches wat het totaal op 16 personen doet uitkomen. In Sri Lanka is para-sport nauw verweven met het leger als een methode om gewonde militairen te revalideren. Veel atleten uit deze delegatie hebben een oorlog-gerelateerde handicap en zijn of waren in militaire dienst. Lees hier meer over het team.

Boogschieten

Ons eerste doel die dag was support geven aan de boogschutter Sampath Bandara Megahamulea. Met de bus vertrokken we naar het Sambodromo. Waar normaal de optochten voor carnaval voorbij komen, vlogen nu de pijlen door de lucht. Boogschieten is een mooie sport om te zien. Zeker op paralympisch niveau is het waanzinnig om te zien hoe mensen met hun pijl en boog om kunnen gaan, zelfs zonder handen. In deze discipline worden mensen in een rolstoel gemixt met mensen die een andere beperking hebben maar nog wel zelfstandig kunnen staan. Helaas kwam Sampath niet verder dan de eerste ronde door de spanningen. Hij werd echter bemoedigend toegesproken door de Chef de Mission. De ervaringen van nu moet hij meenemen naar zijn volgende Spelen!

dsc_3142

Boccia en rolstoelschermen

In de middag togen we naar Barra Olympic Parc om daar wat sporten te bekijken. Zo zag ik voor het eerst in mijn leven boccia. Op het eerste gezicht ziet het er saai uit, totdat je met ongeloof staat te kijken hoe een lichaam dat zo schudt en stijf is, zo precies een bal kan gooien. Dat krijg ik niet voor elkaar! Daarna gingen we door naar het rolstoelschermen. Voor mij natuurlijk mooi om te zien en ik kon de Chef de Mission de spelregels uitleggen.dsc_3179

Olympic Stadion: brons in het speerwerpen voor Sri Lanka

Vervolgens was het weer tijd om door te reizen naar het Olympic stadion. Bij het atletiek participeerden twee atleten in het onderdeel speerwerpen. Speerwerpen gaat over meerdere rondes waarbij het beste resultaat blijft staan. Het duurde even voordat ze klaar waren en ondertussen kwamen diverse onderdelen op de buitenbaan voorbij. Zo zag ik Ananias Shikongo voor het eerst lopen in de tweede heat van de 200m T11. Geweldige ervaring om te zien hoe hij zich plaatste voor de finales!

Ook voor Sri Lanka was het een spannende wedstrijd, uiteindelijk ging Herath Mudiyanselage Dinesh Priyantha Herath met de bronzen medaille naar huis. Zijn teamgenoot Ketawala Gedara Gamini Ekanayake werd 9e van de 12. Wat was het mooi om te zien hoe de delegatie na afloop samen de resultaten van die dag doorsprak in de athletes hub. Wat waren ze trots! Voor alle atleten die deze dag een prestatie hadden geleverd, was er een applaus. Deze week zou ik nog regelmatig in het Olympic Stadion terugkeren. Niet alleen om Sri Lanka aan te moedigen maar vooral ook om Ananias Shikongo met twee bronzen en een gouden medaille naar huis te zien gaan. Ik heb die week veel tijd in het Olympisch Stadion doorgebracht.

dsc_3190

Closing ceremony

Zondag waren we op tijd terug van het Christus-beeld voor het gezamenlijke vertrek van de delegaties in het Paralympisch dorp naar de closing ceremony. Het hield qua tijd niet veel over en natuurlijk moesten er nog even foto’s worden gemaakt van het prachtige team. Met Marcos heb ik zelf ook nog kunnen genieten van de show. Deze viel wel deels in het water door de tropische regenbui die over de stad trok. Het waaide flink en de regen kwam met bakken uit de lucht. Na afloop van de ceremony trokken we een sprintje door de waterplassen naar de auto. Het ging zo hard! Het was ook wel heerlijk om na deze warme dag door de regen afgespoeld te worden. Fris kwamen we na een lange rit (natuurlijk files om bij het Maracana stadion weg te komen) midden in de nacht weer terug in het Paralympisch dorp. Daar nog even gekeken bij het feestje voor de atleten. Er heerste een gezellig sfeertje en veel mensen waren aan het dansen. Mensen in rolstoel, kleine mensen, blinde mensen, mensen uit alle landen van de wereld, maar vooral blije mensen! Fantastisch om te zien!

dsc_3391

Vertrek

Maandag was de allerlaatste dag dat we nog met de delegatie op stap gingen. Tot mijn verrassing waren de meesten mensen fris en fruitig. We gingen nog een keer naar het shopping center voor de laatste cadeautjes en kilo’s chocolade! Het tijdstip voor vertrek kwam steeds dichterbij. De sleutels voor de bus en de auto werden na een komische inspectie ingeleverd. Er was nog lichte paniek toen de Chef de Mission zijn accreditatie niet bij zich had en vervolgens het dorp niet meer in mocht. Gelukkig kwam het op de pootjes terecht. De vele koffers en tassen werden verzameld en op karretjes getild. De hele delegatie was op tijd voor de bus naar het vliegveld. Behalve de Chef de Mission! Snel heb ik de beste man van het NPC services centrum vandaan geplukt. Hij was uitgebreid afscheid aan het nemen van alle mensen die hem hadden geholpen. Pak van mijn hart dat we hem gevonden hadden! Met slechts een paar minuten vertraging stonden we als vrijwilligers onze delegatie uit te zwaaien. Het was even slikken. In zo’n korte tijd bouw je toch wel een band op met deze mensen.

We voelden ons leeg na hun vertrek. Gevoel van opluchting dat de lange dagen en de hectiek voorbij waren. Gevoel van verdriet dat het nu echt afgelopen was. Alleen nog even die kamers controleren en de sleutels verzamelen. We hebben er lang over gedaan, pratend over alle ervaringen van die week. En dan komt het moment dat je jouw telefoon in moet leveren en je certificaat mag meenemen. Het is Game Over!

game-over

Share this: