Al zo lang ik mij kan herinneren, stond er in het huis van mijn ouders een foto op de kast van een klein meisje op een groot gespikkeld paard. Op de achtergrond rijdt een zweeftreintje voorbij. Het paard lijkt te zuchten voor het zoveelste kind dat zijn rug op wordt getild. Hij mag ook nog eens geen pas verzetten zodat de fotograaf in alle rust zijn foto kan maken.

Met de teugels losjes in de handen zit het meisje ontspannen op de brede rug van het brave dier. Als het paard stiekem toch een paar pasjes zet, begint ze te lachen. Het lijkt alsof het meisje en het paard samen besloten hebben om een grapje met de fotograaf uit te halen. De fotograaf bromt en komt achter zijn camera vandaan om het paard weer op zijn plek te zetten.

Als de foto is gemaakt, wordt het meisje tegen haar zin weer van het grote gespikkelde paard afgetild. De familie wil het pretpark weer in en bedankt de fotograaf voor de foto. Het kleine meisje nemen ze aan de hand mee. Na een paar meter draait ze zich nog even om en zwaait: ‘Dag paard!’

Op deze dag is mijn fascinatie voor dit machtige dier ontstaan. Het heeft nog enkele jaren geduurd voordat ik mijn eerste paardrijlessen kreeg. Ontelbare uren heb ik vervolgens tussen de paarden doorgebracht totdat ik rond mijn 18e stopte. Jaren later kwam ik tijdens mijn stage weer met paarden in aanraking. Als cameravrouw stond ik nu zelf achter de camera en filmde ik interviews met beroemde ruiters tijdens grote concoursen. Bij het zien van die prachtige paarden in de spanning van een wedstrijd, de geur van leer en de standjes vol met paardenspulletjes, bekroop me een gevoel van spijt. Ik beloofde mijzelf ooit weer op het paard te stappen.

Op een mooie voorjaarsdag startte ik met mijn zaterdagbaantje als stalhulp bij Manege de Hoefslag. Ik had toen al 10 jaar niet meer gesport en was het zat dat ik al buitenadem was van het traplopen. Dit werk leek mij een mooie manier om fysiek in beweging te zijn en weer eens tussen de paarden te komen. Het duurde niet lang voordat ik weer op het paard zat. De eerste keer viel best tegen. Was ik dan alles vergeten wat ik in al die jaren geleerd had? Maar na de tweede les was ik om. In die les kreeg ik weer een gevoel van samen met het paard te rijden in plaats van op het paard rijden.

De foto van het kleine meisje op het gespikkelde paard hangt inmiddels bij mij thuis aan de muur. Iedere dag als ik wakker word, loop ik de trap af en zie ik de foto hangen. Het herinnert mij eraan dat plezier met het dier de grootste motivatie is om te gaan paardrijden. Ontspannen en met de teugels losjes in de handen!

Gepubliceerd in de nieuwsbrief van Manege de Hoefslag, april 2015

Share this: